Cutubka 2aad – Indhaha Aan Ka Akhriyey Jacaylka

Ilyaas weli wuxuu taagnaa meel u dhow khaanaddii buugaagta, isagoo eegaya buuggii ay Ayaan gacanta ku haysay. Wuxuu markii hore u yimid inuu buug iibsado, balse hadda wuxuu garan waayay sababta uu ugu degdegayo inuu dukaanka ka baxo.

Ayaan ayaa dhoolla-caddayn yar samaysay.

“Maadaama aan labadeenuba buuggan raadinaynay, maxaan samaynaa?” ayay weydiisay.

Ilyaas ayaa garbaha yara qaaday.

“Waxaan filayaa in qofkii marka hore helay uu xaq u leeyahay,” ayuu ku jawaabay.

“Haddaba anigaa helay,” ayay tiri iyadoo qosol yar raacisay.

“Taasi waa run,” ayuu yiri. “Laakiin waxaa laga yaabaa in dukaanku haysto nuqul kale.”

Ayaan waxay u yeertay ninkii dukaanka joogay.

“Adeer, buuggan mid kale ma haysaa?”

Ninkii ayaa dhinaca khaanadaha eegay, dabadeed madaxa ruxay.

“Kan keliya ayaa ii haray. Haddii aad rabtaan, toddobaadka dambe ayaan kuwo kale keeni karaa.”

Ilyaas ayaa si deggan u yiri:

“Waa hagaag. Anigu waan sugi karaa.”

Ayaan ayaa ku soo jeesatay.

“Ma hubtaa? Waxaad sheegtay inaad muddo raadinaysay.”

“Haa, laakiin adiga ayaa iga horraysay.”

Hadalkaas fudud ayaa Ayaan ku abuuray dareen wanaagsan. Ma ahayn hadal jacayl, mana ahayn ballanqaad. Wuxuu ahaa keliya ixtiraam ay ka aragtay qof aysan hore u aqoon.

Waxay buuggii ku celisay khaanadda dusheeda, iyadoo weli ka fikiraysa.

“Waxaan u malaynayaa inaan labadeenuba u baahan nahay buuggan,” ayay tiri. “Laakiin anigu maanta ma dhammeenayo akhriskiisa. Adigu maxaad ugu baahan tahay?”

Ilyaas ayaa cabbaar aamusey.

“Waxaan jeclahay buugaagta ka hadasha sida ay go'aannada yar-yar u beddelaan nolosha qofka.”

Ayaan ayaa si xiiso leh u eegtay.

“Aniguna waxaan jeclahay sheekooyinka qofka wax ka barto, xitaa haddii dhammaadkoodu uusan farxad ahayn.”

Ilyaas wuxuu markii ugu horraysay dareemay in sheekadoodu ka gudubtay iibka buugga.

“Maxaad u malaynaysaa in sheeko murugo ku dhammaataa ay qof wax bari karto?” ayuu weydiiyay.

Ayaan ayaa buuggii boggiisa hore furtay.

“Sababtoo ah nolosha oo dhan farxad ma aha. Mararka qaar waxaad wax ka barataa wixii aad weyday, ee ma aha oo keliya wixii aad heshay.”

Ilyaas ayaa hadalkaas ka fikiray.

Sida ay Ayaan u hadlaysay, ayaa ahaa si degennaan ay ku dheehan tahay. Ma degdegin, mana isku dayin inay dadka ku qanciso aragtideeda. Waxay u hadlaysay sidii qof wax uu aaminsan yahay si wanaagsan u fahamsan.

“Taasi waa aragti xiiso leh,” ayuu yiri.

“Adiguna ma sidaas ayaad u aragtaa?”

“Waxaan aaminsanahay in qofku inta badan uu garto qiimaha sheey marka uu waayo.”

Ayaan ayaa madaxa ruxday.

“Waxaa laga yaabaa inaan taas ku heshiinnay.”

Intii ay wada hadlayeen, dad kale ayaa dukaanka soo galay. Ninkii dukaanka lahaa wuxuu ku mashquulay macaamiil cusub, halka Ilyaas iyo Ayaan ay sii wateen sheekadoodii.

Ugu dambayn Ayaan ayaa buuggii iibsatay.

Markii ay lacagtii bixisay, waxay aragtay Ilyaas oo dhinaca albaabka u dhaqaaqaya.

“Walaal, hal daqiiqo,” ayay tiri.

Ilyaas ayaa soo jeestay.

“Buugga waan akhrinayaa. Haddii uu sida aan filayo u wanaagsan yahay, waxaan kuu sheegi karaa meesha aad mid kale ka heli karto.”

Ilyaas ayaa dhoolla-caddeeyay.

“Taasi way fiicnaan lahayd.”

Ayaan waxay boorsadeeda ka soo saartay telefoonkeeda.

“Ma isticmaashaa WhatsApp?”

“Haa.”

“Markaas lambarkaaga ii sheeg. Haddii aan helo meel buuggan lagu iibiyo, waan kuu soo diri doonaa.”

Ilyaas wuxuu u sheegay lambarkiisa. Ayaan waxay ku kaydisay telefoonkeeda iyadoo ku qortay magaciisa.

“Ilyaas, sax miyaa?”

“Haa. Adiguna?”

“Ayaan.”

“Waan ku faraxsanahay inaan ku barto, Ayaan.”

“Aniguna sidoo kale.”

Waxay ahayd markii ugu horraysay ee magacyadoodu si cad uga dhex muuqdaan sheekadooda.

Markii ay dukaanka ka baxeen, mid kasta wuxuu aaday jihadiisii.

Ilyaas wuxuu dhex marayay waddada isagoo ka fikiraya hadalkii ay Ayaan tiri: “Mararka qaar waxaad wax ka barataa wixii aad weyday.”

Ma uusan garanayn sababta hadalkaasi maskaxdiisa ugu dhegay.

Waxaa laga yaabaa inuu ahaa hadal sax ah.

Waxaa kaloo laga yaabaa inuu ahaa qofkii yiri.

Dhanka kale, Ayaan waxay gaartay gurigoodii iyadoo buuggii gacanta ku haysa. Hooyadeed oo fadhiday qolka fadhiga ayaa weydiisay:

“Buuggii aad raadinaysay ma soo heshay?”

“Haa, hooyo.”

“Maxaa ku daahiyay?”

“Waxaan la kulmay qof isaguna buuggan raadinayay.”

Hooyadeed ayaa qososhay.

“Markaas ma buugga ayaad ka wada hadasheen?”

“Haa, hooyo. Wuxuu ahaa qof deggan oo hadal wanaagsan.”

Hooyadeed wax kale ma weydiin. Ayaan-na qolka ayay gashay.

Waxay fadhiisatay sariirteeda, buuggii furtay, waxayna bilowday akhriska.

Laakiin dhowr bog ka dib, telefoonkeedii ayaa iftiimay.

Farriin cusub ayaa soo dhacday.

Waxay ka timid lambar aysan weli si fiican u baran.

“Asc Ayaan. Waa Ilyaas. Waxaan rajaynayaa inaad guriga si nabad ah ku gaartay. Waad ku mahadsan tahay sheekadii maanta ina dhexmartay.”

Ayaan waxay akhriday farriinta, dabadeedna waxay telefoonka dul dhigtay buuggii.

Wax yar ka dib ayay jawaabtay.

“Wcs Ilyaas. Alxamdulillaah, waan soo gaaray xaafadda. Adiguna ma nabad tagtay?”

“Haa, Alxamdulillaah.”

Sheekadoodu halkaas ayay mar kale ka bilaabatay.

Maalmihii xigay, farriimahoodu waxay inta badan ku saabsanaayeen buugaagta, waxbarashada iyo arrimaha nolol maalmeedka.

Ilyaas wuxuu ogaaday in Ayaan ay lahayd riyooyin waaweyn, balse aysan jeclayn inay dadka oo dhan uga sheekayso.

Ayaan-na waxay ogaatay in Ilyaas uu ahaa qof hadalkiisa ka fiirsada, dadka dhegaysta, isla markaana aan jeclayn ballanqaad uusan fulin karin.

Midkoodna weli ma isticmaalin erayga jacayl ah.

Waxay ahaayeen laba qof oo si tartiib ah isu baranayay.

Maalin fiid ah, markii ay wada hadlayeen, Ayaan ayaa weydiisay:

“Ilyaas, ma aaminsan tahay in laba qof ay si lama filaan ah isku bartaan, dabadeedna ay noloshooda wax weyn iska beddelaan?”

Ilyaas ayaa farriinta akhriyay dhowr jeer ka hor inta uusan jawaabin.

“Waxaan aaminsanahay in kulanka qof walba uu leeyahay sabab. Laakiin macnaha kulankaas mararka qaar waqti ayaa inoo sheega.”

Ayaan waxay muddo eegaysay jawaabtaas.

Dabadeed waxay qortay:

“Waxaa laga yaabaa inaad saxan tahay.”

Habeenkaas, markii ay telefoonka dhinac dhigtay, waxay dib u xasuusatay maalintii ay dukaanka buugaagta ku kulmeen.

Waxay xasuusatay codkiisa deggan.

Waxay xasuusatay sida uu uga tanaasulay buuggii uu muddo raadinayay.

Waxay xasuusatay inuu dhegaystay hadalkeeda isaga oo aan ka dhex gelin.

Waxayse weli garan weyday sababta ay faahfaahintaas yaryar ay u xasuusanayso.

Ilyaas-na habeenkaas wuxuu ku jiray qolkiisa, isagoo akhrinayay buug kale, markii uu telefoonkiisa eegay.

Wuxuu arkay magacii Ayaan.

Wuxuu damcay inuu farriin u qoro, dabadeedna wuu ka joogsaday.

Wuxuu isweydiiyay sababta uu ugu baahan yahay inuu mar kale la hadlo, iyadoo ay wax yar ka hor wada sheekaysteen.

Wuxuu isku dayay inuu akhriskiisii ku laabto.

Laakiin maskaxdiisu meel kale ayay joogtay.

Weli jacayl ma uu sheegan.

Weli ballan maka qaadin.

Welina ma ogeyn waxa mustaqbalku uu u hayo.

Hase yeeshee, hal arrin ayaa si tartiib ah ugu sii caddaanaysay.

Kulankii yaraa ee ka dhacay dukaanka buugaagta ma ahayn mid labadooduba si fudud u illoobi doonaan.