QALBI AAN HILMAAMIN
Cutubka 10aad – Markii Aan Mar Kale Ku Arkay
Ayaan waxay istaagtay meel u dhow khaanaddii buugaagta. Codkii ay maqashay wuxuu ku soo celiyay xusuus ay muddo isku dayaysay inay si deggan ula noolaato.
“Adeer, buuggan nuqul kale ma haysaa?”
Wuxuu ahaa cod ay garanaysay.
Cod ay habeenno badan telefoonka ka maqli jirtay.
Cod ay mar ku farxi jirtay, marna ku murugoon jirtay.
Waxay si tartiib ah u soo jeesatay.
Dhinaca kale ee dukaanka waxaa taagnaa nin buug gacanta ku haya. Wuxuu la hadlayay ninkii dukaanka lahaa, isagoo aan weli dareemin inay qof kale halkaas joogto.
Ayaan waxay aragtay wejigiisa.
Wuxuu ahaa Ilyaas.
Muddo ayay istaagtay iyadoo aan dhaqaaqin.
Qalbigeedu wuxuu bilaabay inuu si degdeg ah u garaaco.
Ma aysan filayn inay maanta arki doonto.
Ma aysan ogeyn inuu Muqdisho joogo.
Mana aysan diyaar u ahayn su'aalaha uu kulankani qalbigeeda ku soo celin doono.
Ilyaas ayaa buuggii dib u dhigay.
Markii uu soo jeestay, indhihiisu waxay qabteen qof khaanadda ag taagan.
Wuu istaagay.
“Ayaan?”
Magaceeda ayuu u dhawaaqay sidii qof aan hubin waxa uu arkayo.
Ayaan waxay isku dayday inay dhoolla-caddayso.
“Ilyaas.”
Waxay ahayd markii ugu horraysay muddo dheer oo ay is hor taagnaadaan.
Ma jirin telefoon u dhexeeya.
Ma jirin shaashad.
Ma jirin masaafadii Hargeysa iyo Nairobi.
Waxaa jiray oo keliya laba qof oo mar noloshooda qayb muhiim ah ka ahaa, haddana ku kulmay goobtii ay sheekadoodu ka bilaabatay.
Ilyaas wuxuu u soo dhaqaaqay dhankeeda.
“Ma adigaa runtii?” ayuu weydiiyay isagoo dhoolla-caddaynaya.
Ayaan waxay madaxa ruxday.
“Haa, waa aniga.”
“Goormaad Muqdisho timid?”
“Dhowr maalmood ka hor. Qoyskayga ayaan soo booqday.”
“Maasha Allaah. Aad baan ugu faraxsanahay inaad nabad ku timid.”
“Waad mahadsan tahay. Adiguna goormaad timid?”
“Shalay ayaan Hargeysa ka imid. Fasax gaaban ayaan qaatay.”
Ayaan waxay dareentay in jawaabtaasi ay ahayd mid aanay filayn.
Labadooduba waxay Muqdisho yimaadeen iyagoo aan kan kale ogayn.
Haddana waxay ku kulmeen isla dukaankii ay markii hore isku barteen.
Ilyaas wuxuu eegay khaanaddii ay ag taagnayd.
“Waxaad mooddaa inaan mar kale isku meel ku kulannay.”
Ayaan ayaa qosol yar samaysay.
“Waxaa laga yaabaa in dukaankani uu noo leeyahay xusuus gaar ah.”
Ilyaas ayaa madaxa ruxay.
“Waa run.”
Waxaa dhex maray aamusnaan kooban.
Ma ahayn aamusnaantii muranka ama xanaaqa.
Waxay ahayd aamusnaan ay labadooduba isku dayayeen inay ku fahmaan sida ay hadda isu arkaan.
Ninkii dukaanka lahaa ayaa u soo dhowaaday.
“Buuggii ma qaadanaysaan mise weli waad ka fikiraysaan?”
Ilyaas iyo Ayaan labadooduba way qosleen.
Su'aashaasi waxay xasuusisay maalintii ay markii hore ku kulmeen.
Ayaan waxay tiri:
“Adeer, maanta buugga isagaa ha qaato. Markii hore anigaa ka horreeyay.”
Ninkii dukaanka lahaa ayaa qoslay.
“Markaas hadda waa la isu tanaasulay.”
Ilyaas ayaa buuggii gacanta ku qaaday.
“Waxaan filayaa in maanta aniga la ii oggolaaday.”
Ayaan way dhoolla-caddaysay.
Daqiiqaddaas gaaban waxay labadoodaba ku abuurtay farxad ay muddo tabayeen.
Laakiin farxaddaasi ma aysan tirtirin wixii hore u dhacay.
Waxay keliya xasuusisay in xiriirkoodu lahaa waqtiyo qurux badan.
Markii ay dukaanka ka baxayeen, Ilyaas ayaa weydiiyay:
“Ayaan, haddii aad waqti haysato, ma jeclaan lahayd inaan meel deggan ku wada cabno shaah?”
Ayaan cabbaar ayay ka fikirtay.
Waxay ogayd in kulankani uu kicin karo dareenno ay muddo isku dayaysay inay dejiso.
Laakiin waxay sidoo kale dareentay inay diyaar u tahay inay si deggan ula hadasho.
“Waqti yar ayaan haystaa,” ayay tiri.
“Waa hagaag.”
Waxay tageen goob shaah lagu iibiyo oo aan ka fogayn dukaanka.
Waxay fadhiisteen miis dhinac yaallay.
Dadka kale waxay ku mashquulsanaayeen wada sheekaysigooda. Shaqaaluhu waxay adeegayeen macaamiisha.
Laakiin Ilyaas iyo Ayaan waxay dareemayeen in waqtigu si tartiib ah u socdo.
“Sidee ayay Nairobi kuugu socotaa?” ayuu Ilyaas weydiiyay.
Ayaan waxay dhoolla-caddaysay.
“Alxamdulillaah, si wanaagsan. Mashruucii waan bilaabay, wax badanna waan ka baranayaa.”
“Ma ku faraxsan tahay go'aankii aad qaadatay?”
“Haa. Maalin kasta ma fududa, laakiin waan ku faraxsanahay inaan fursadda aqbalay.”
Ilyaas ayaa madaxa ruxay.
“Taasi waa wax wanaagsan.”
“Adiguna shaqada Hargeysa sidee ayay tahay?”
“Si fiican ayay u socotaa. Masuuliyado cusub ayaan helay, wax badanna waan bartay.”
Ayaan waxay ku faraxday inay maqasho.
“Maasha Allaah. Waan kuugu faraxsanahay.”
“Waad mahadsan tahay.”
Waxay muddo ka wada hadleen noloshooda cusub.
Waxay ogaadeen in mid kasta uu wax badan bartay tan iyo markii ay kala tageen.
Ayaan waxay noqotay qof kalsooni badan ku qaba go'aannadeeda.
Ilyaas-na wuxuu bilaabay inuu aqbalo in noloshu aysan mar walba u socon sida uu qorsheeyay.
Labadooduba way is beddeleen.
Laakiin isbeddelkaasi ma ahayn mid ka dhigay laba qof oo aan is aqoon.
Waxay weli xasuusanayeen waxyaabihii yaryaraa ee mid kasta kan kale ku jeclaa.
Muddo ka dib, Ilyaas ayaa si hoose u yiri:
“Ayaan, ma ku weydiin karaa wax?”
“Haa.”
“Ma ka shallaysay wixii naga dhex dhacay?”
Ayaan waxay eegaysay koobkeeda shaaha.
Su'aashaas waxay ahayd mid ay iyaduna marar badan nafteeda weydiisay.
“Waxaan ka shallaayaa waxyaabo qaar,” ayay ku jawaabtay.
“Sida maxay?”
“Waxaan ka shallaayaa inaan mararka qaar ka baqay inaan runta kuu sheego. Waxaan ka shallaayaa inaan ka fikiray waxa aad dareemi doonto anigoon ku weydiin.”
Ilyaas ayaa si deggan u dhegaysanayay.
“Laakiin kama shallaayo inaan ku bartay,” ayay sii raacisay.
Ilyaas wuxuu dareemay in hadalkaasi qalbigiisa taabtay.
“Aniguna sidaas oo kale,” ayuu yiri.
Ayaan waxay weydiisay:
“Adiguna maxaad ka shallaaysaa?”
Ilyaas cabbaar ayuu aamusey.
“Waxaan ka shallaayaa inaan mararka qaar doonayay inaad ii xaqiijiso wax aanan aniguba hubin.”
Ayaan ayaa madaxa ruxday.
“Waxaan u malaynayaa inaan labadeenuba wax badan barannay.”
“Haa,” ayuu Ilyaas yiri. “Laakiin qiimaha casharrada qaar aad buu u weyn yahay.”
Ayaan waxay dareentay murugo yar.
“Waa run.”
Waxaa dhex maray aamusnaan.
Dabadeed Ayaan ayaa weydiisay:
“Ilyaas, ma weli waad akhridaa buugaagtii aad jeclayd?”
Ilyaas ayaa qoslay.
“Haa. Xitaa waxaan bilaabay inaan wax qoro.”
Ayaan ayaa la yaabtay.
“Runtii?”
“Haa.”
“Ma xasuusataa markii aad ii sheegtay inaad yaraantaadii jeclayd inaad qoraa noqoto?”
“Waan xasuustaa.”
“Markaas ugu dambayn waad bilowday.”
Ilyaas ayaa madaxa ruxay.
“Wax badan ma qorin weli, laakiin waan bilaabay.”
“Maxaad qortaa?”
“Waxyaabaha aan nolosha ka barto. Xusuus iyo fikrado.”
Ayaan waxay dhoolla-caddaysay.
“Waxaan jeclaan lahaa inaan maalin akhriyo.”
Ilyaas ayaa cabbaar aamusey.
“Waxaa laga yaabaa inay maalin dhacdo.”
Hadalkaas wuxuu labadoodaba xasuusiyay maalintii ay markii hore ka wada hadleen mustaqbalka.
Laakiin markan ma aysan samayn ballanqaad cusub.
Waxay ogayeen in erayada qaar ay qurux badan yihiin, balse ay u baahan yihiin ficil iyo waqti.
Ayaan waxay eegaysay Ilyaas.
Waxay aragtay inuu ka deggan yahay sidii hore.
Wuxuu hadalkiisa ka fiirsanayay.
Ma uusan isku dayin inuu ka dhaadhiciyo inay go'aannadeedii beddesho.
Ma uusan weydiin inay Nairobi ka soo noqoto.
Wuxuu keliya dhegaysanayay.
Waxay dareentay ixtiraam ay muddo tabaysay.
Laakiin waxay sidoo kale garatay in ixtiraamkaasi aanu keligiis ka dhignayn inay dib u bilaabaan xiriirkoodii.
Ilyaas-na wuxuu Ayaan ku arkay qof ku qanacsan qaar ka mid ah go'aannadeedii, inkastoo ay weli leedahay riyooyin badan.
Wuxuu dareemay farxad uu ku arko iyadoo horumar samaysay.
Waxaana markii ugu horraysay u caddaatay inuusan u baahnayn inay dib ugu noqoto qofkii ay ahayd markii ay isku barteen.
Markii shaahii dhammaaday, Ilyaas ayaa yiri:
“Ayaan, waxaa jira wax aan muddo doonayay inaan kuu sheego.”
Ayaan waxay si deggan u eegtay.
“Waan ku dhegaysanayaa.”
“Markii aan kala tagnay ka dib, waxaan kuu qoray warqad.”
Ayaan ayaa la yaabtay.
“Warqad?”
“Haa.”
“Ma ii dirtay?”
“Maya.”
“Maxaad u diri weyday?”
Ilyaas wuxuu cabbaar ka fikiray.
“Markii hore waxaan doonayay inay warqaddu beddesho go'aankaaga. Laakiin markii dambe waxaan ogaaday inaan u qorayay si aan naftayda u fahmo.”
Ayaan waxay dareentay in hadalkaasi uu lahaa macne weyn.
“Weli ma haysaa?”
“Haa.”
“Maxaa ku qoran?”
Ilyaas wuxuu si deggan ugu jawaabay:
“Waxaan ku qoray wixii aan ka bartay xiriirkeenna, khaladaadkii aan sameeyay iyo sida aan u qiimeeyo waqtigii aan wadaagnay.”
Ayaan waxay muddo aamustay.
“Ma jeclaan lahayd inaan akhriyo?”
Ilyaas cabbaar ayuu ka fikiray.
“Waxaa laga yaabaa. Laakiin ma doonayo inaad u aragto warqad wax kaa dalbanaysa.”
Ayaan waxay madaxa ruxday.
“Waan fahmay.”
Ilyaas ayaa yiri:
“Waxaan u malaynayaa in qaybtii ugu muhiimsanayd aan hadda si toos ah kuugu sheegay.”
Ayaan waxay dareentay degganaan.
Waxay fahamtay in warqaddaasi aysan ahayn sir la qarinayo.
Waxay ahayd qayb ka mid ah safarkii uu Ilyaas ku fahmay naftiisa.
Ayaan waxay si hoose u tiri:
“Ilyaas, waxaa jiray habeenno aan isweydiiyay haddii aan khalad samaynay.”
“Aniguna sidoo kale.”
“Waxaa jiray waqtiyo aan jeclaan lahaa inaan sidii hore u wada hadalno.”
Ilyaas ayaa madaxa ruxay.
“Waan fahmay.”
“Laakiin maanta waxaan arkaa in labadeenuba aan helnay wax aan markii hore raadinaynay.”
Ilyaas ayaa weydiiyay:
“Maxaad ula jeeddaa?”
“Adigu waxaad bilowday qoraalkii aad jeclayd. Aniguna waxaan helay khibraddii aan muddo doonayay.”
Ilyaas wuxuu cabbaar ka fikiray.
“Waa run.”
Ayaan ayaa sii hadashay:
“Waxaa laga yaabaa inaanan hadda wada joogin, laakiin taasi macnaheedu ma aha in wixii naga dhex dhacay ay ahaayeen wax aan qiimo lahayn.”
Ilyaas ayaa si deggan ugu jawaabay:
“Weligay sidaas uma arkin.”
Waxay is eegeen.
Labadooduba waxay dareemeen murugo yar, laakiin sidoo kale degganaan.
Ilyaas ayaa weydiiyay:
“Ayaan, ma ku faraxsan tahay noloshaada hadda?”
Ayaan waxay cabbaar ka fikiray.
“Waxaan ku faraxsanahay waxyaabo badan. Laakiin weli wax badan ayaan baranayaa.”
“Taasi waa jawaab wanaagsan.”
“Adiguna?”
“Aniguna sidaas oo kale.”
Ayaan way dhoolla-caddaysay.
“Waxaad mooddaa inaan weli isku mid nahay arrimaha qaar.”
Ilyaas ayaa qoslay.
“Waxaa laga yaabaa.”
Waxay muddo ka wada hadleen waxyaabaha ay mustaqbalka doonayaan.
Laakiin markan midkoodna ma isku dayin inuu qorshihiisa kan kale ku waajibiyo.
Waxay isweydaarsadeen fikrado.
Waxay is dhegaysteen.
Waxayna aqbaleen in jidkooda noloshu uu weli kala duwan yahay.
Markii ay goobtii shaaha ka baxayeen, Ayaan waxay dareentay in kulankoodu uu gaaray dhammaadkiisii.
Waxay istaageen meel u dhow waddada.
Ilyaas ayaa yiri:
“Waan ku faraxsanahay inaan maanta ku arkay.”
“Aniguna sidoo kale.”
“Waxaan rajaynayaa inaad safarkaaga Nairobi si nabad ah ugu noqoto.”
“Waad mahadsan tahay. Adigana waxaan kuu rajaynayaa safar wanaagsan markaad Hargeysa ku laabanayso.”
Waxaa dhex maray aamusnaan kooban.
Ayaan waxay eegaysay Ilyaas.
Waxay doonaysay inay wax kale tiraahdo.
Laakiin ma aysan garanayn waxa ay ku dari karto.
Ugu dambayn waxay weydiisay:
“Ilyaas, ma u malaynaysaa in mararka qaar laba qof ay is jeclaan karaan, haddana ay kala dooran karaan inay noloshooda sii wataan?”
Ilyaas cabbaar ayuu ka fikiray.
“Haa,” ayuu yiri. “Waxaan u malaynayaa inay dhici karto.”
“Ma taas ayaad u aragtaa wixii naga dhex dhacay?”
Ilyaas wuxuu qaatay neef dheer.
“Waxaan u arkaa inaan is jeclayn, laakiin aan waqtigaas awoodin inaan wada dhisno mustaqbal cad.”
Ayaan ayaa madaxa ruxday.
“Aniguna sidaas ayaan u arkaa.”
Ilyaas wuxuu sii raaciyay:
“Jacaylku mar walba ma aha inaad qofka haysato. Mararka qaar waa inaad aqbasho inuu leeyahay nolol iyo riyooyin u gaar ah.”
Ayaan waxay dareentay ilmo yar oo indhaheeda ku soo ururtay.
Laakiin markan ma aysan ahayn ilmo murugo keliya.
Waxay ahayd ilmo ay ku dheehan yihiin xusuus, mahadnaq iyo aqbalid.
“Waan ku mahadsanahay, Ilyaas,” ayay tiri.
“Maxaad iigu mahadcelinaysaa?”
“Waqtigii aan wadaagnay. Waxyaabihii aan kaa bartay. Iyo inaad maanta si deggan ila hadashay.”
Ilyaas ayaa dhoolla-caddeeyay.
“Aniguna waan kuu mahadcelinayaa, Ayaan.”
Waxay isku sagootiyeen si xushmad leh.
Ma jirin ballan cusub.
Ma jirin erayo sheegaya inay mar kale xiriir bilaabayaan.
Mana jirin hadal ay isku eedaynayaan.
Waxay ahayd sagootin ay labadooduba fahmeen macnaheeda.
Ayaan waxay u dhaqaaqday dhinaca waddada.
Ilyaas-na wuxuu istaagay isagoo eegaya inay si nabad ah uga sii gudubto.
Markii ay xoogaa fogaatay, Ayaan ayaa dib u soo eegtay.
Ilyaas weli halkaas ayuu taagnaa.
Waxay u dhoolla-caddaysay.
Isaguna wuu u dhoolla-caddeeyay.
Dabadeed mid kasta wuxuu sii watay jidkiisa.
Markii Ayaan guriga timid, waxay fadhiisatay qolkeeda iyadoo ka fikiraysa kulankii maanta.
Waxay xasuusatay codkii Ilyaas.
Waxay xasuusatay qosolkiisii.
Waxay xasuusatay sida ay u wada hadleen iyagoo aan isku dayin inay wax qariyaan.
Waxay dareentay in kulankaasi uu ka caawiyay inay wax si ka duwan sidii hore u fahanto.
Ma aysan helin dhammaan jawaabihii ay muddo raadinaysay.
Laakiin waxay heshay degganaan.
Waxay furtay buuggeedii xusuusta.
Waxay qortay:
“Maanta waxaan mar kale arkay qof aan muddo qalbigayga ku hayay.
Waxaan filayay in kulankaasi uu dib ii soo celin doono dhammaan xanuunkii hore.
Laakiin wuxuu i tusay in dadku is beddeli karaan.
Wuxuu i tusay in xusuusta qofku ay sii noolaan karto, iyadoo aan khasab ahayn in xiriirkii hore dib loo bilaabo.
Waxaan arkay Ilyaas.
Waxaan xasuustay qofkii aan jeclaa.
Laakiin sidoo kale waxaan arkay qof wax ka bartay nolosha.
Aniguna waxaan ogaaday inaanan weli ahayn gabadhii maalintii ugu horraysay dukaanka buugaagta timid.”
Waxay qalinkii dhigatay.
Markii ugu horraysay muddo dheer, xusuusta Ilyaas waxay u keentay murugo iyo farxad ay awoodday inay labadaba aqbasho.
Dhanka kale, Ilyaas wuxuu ku noqday hoygii uu Muqdisho ka deggenaa.
Wuxuu miiska saaray buuggii uu dukaanka ka soo iibsaday.
Wuxuu xasuustay kulankii lama filaanka ahaa.
Wuxuu ka fikiray sida uu u filayay inuu dareemi doono haddii uu Ayaan mar kale arko.
Wuxuu markii hore ka baqayay inuu dib ugu noqdo murugadii hore.
Laakiin kulanku wuxuu u muujiyay in xusuustu aysan qasab ahayn inay qofka xannibto.
Wuxuu furay buuggiisii qoraalka.
Wuxuu bilaabay inuu wax qoro.
“Maanta waxaan mar kale arkay Ayaan.
Waxay ahayd isla qofkii aan dukaanka buugaagta ku bartay, laakiin sidoo kale waxay ahayd qof waayo-aragnimo cusub leh.
Aniguna ma aanan ahayn wiilkii maalintaas buugga raadinayay.
Waxaan soo marnay farxad, murugo, kala fogaansho iyo go'aanno adag.
Waxaan bartay in jacaylku aanu mar walba ku dhammaan sida aan filayno.
Laakiin taas macnaheedu ma aha inuusan qiimo lahayn.
Waxaa jira dad aan nolosheenna la dhammaysan, balse nagu reeba casharro aan weligeen illoobi doonin.”
Ilyaas wuxuu higey qalinkii.
Wuxuu dareemay in erayadaasi ay ahaayeen bilowga qoraal uu muddo doonayay inuu sameeyo.
Maalintii xigtay, Ilyaas wuxuu boorsadiisa ku riday buuggii ay Ayaan siisay iyo warqaddii uu u qoray balse uusan dirin.
Wuxuu go'aansaday inuu warqadda sii haysto.
Ma aha isagoo sugaya maalin uu xiriirkoodii dib u bilaabo.
Balse isagoo doonaya inuu xasuusto sida uu naftiisa u fahmay.
Markii uu garoonka diyaaradaha u socday, wuxuu eegay magaalada Muqdisho.
Waxay ahayd magaaladii uu ku koray.
Magaaladii uu ku bartay Ayaan.
Magaaladii uu mar kale ku arkay.
Laakiin hadda wuxuu dareemayay inuu diyaar u yahay inuu ku laabto Hargeysa isagoo wata aragti ka duwan tii uu markii hore lahaa.
Ayaan-na dhowr maalmood ka dib waxay dib ugu laabatay Nairobi.
Markii ay diyaaradda saarnayd, waxay ka fikiraysay dhammaan wixii dhacay.
Waxay xasuusatay maalintii ay markii ugu horraysay Ilyaas la hadashay.
Waxay xasuusatay habeenadii ay telefoonka wada hadli jireen.
Waxay xasuusatay ilmadii ay ka daadisay markii ay ka baqaysay inay riyooyinkeeda iyo jacaylkeeda kala doorato.
Waxay sidoo kale xasuusatay kulankii ugu dambeeyay.
Waxay garatay in noloshu aysan mar walba bixin dhammaad qofku filayay.
Mararka qaar waxaad heshaa qof aad jeclaato, balse aadan la dhammaysan jidka.
Mararka qaar waxaad lumisaa xiriir, laakiin waxaad kasbataa faham cusub oo naftaada ku saabsan.
Waxay indhaha ka eegtay daaqadda diyaaradda.
Daruuruhu waxay ku fidsanaayeen cirka.
Waxay dareentay degganaan.
Bilihii xigay, Ayaan waxay sii wadatay shaqadeeda Nairobi.
Ilyaas-na wuxuu sii watay shaqadiisa Hargeysa iyo qoraalladii uu bilaabay.
Mid kasta wuxuu lahaa maalmo wanaagsan iyo maalmo adag.
Mararka qaar waxay xasuusan jireen midba midka kale.
Laakiin xusuustaasi mar dambe ma aysan noqon wax ka hor istaaga inay noloshooda sii wataan.
Waxay aqbaleen in qayb ka mid ah sheekadoodu ay dhammaatay.
Waxay sidoo kale aqbaleen in wixii ay wadaageen aysan noqon wax aan qiimo lahayn.
Habeen ka mid ah habeennadii Hargeysa, Ilyaas wuxuu dhammeeyay qoraal dheer oo ku saabsan xusuusta iyo jacaylka.
Wuxuu boggii ugu dambeeyay ku qoray:
“Waxaa jira jacayl aan ku dhammaan nacayb.
Waxaa jira kala tag aan ku dhammaan eedayn.
Waxaa jira qof noloshaada ka baxa, balse xusuustiisu kugu sii noolaato.
Laakiin xusuustaasi ma aha inay noqoto xabsi.
Waxay noqon kartaa cashar.
Waxay noqon kartaa mahadnaq.
Waxay noqon kartaa qayb ka mid ah sheekadaada adigoo weli sii qoraya bogag cusub.
Qalbi aan hilmaamin ma aha qalbi aan bogsan karin.
Waa qalbi xasuusanaya, haddana bartay inuu sii noolaado.”
Wuxuu dhigey qalinkii.
Wuxuu eegay qoraalkii uu dhammeeyay.
Dabadeed wuxuu si tartiib ah u xiray buuggii.
Dibadda, magaalada Hargeysa waxay ku jirtay degganaantii habeenka.
Meel ka fog, Nairobi, Ayaan waxay iyaduna ku mashquulsanayd diyaarinta hawlaheeda maalinta xigta.
Labadooduba waxay sii wateen noloshooda.
Waxayna ogaadeen in jacaylka qaarkii uusan qofka barin oo keliya sida loo jeclaado.
Wuxuu sidoo kale baraa sida loo aqbalo, loo bogsado, loona sii socdo.
Xusuustooduna weli way jirtay.
Laakiin hadda waxay ahayd xusuus ay la noolaan karaan, halkii ay ka ahaan lahayd mid ay ku xayirnaadaan.