QALBI AAN HILMAAMIN
Cutubka 9aad – Warqaddii Aanan Dirin
Subaxdaas Hargeysa waxay ahayd mid deggan. Qorraxdu waxay ka soo baxaysay dhinaca bari, waxaana waddooyinka magaalada ka bilowday dhaqdhaqaaqii maalinlaha ahaa.
Ilyaas wuxuu fadhiyay miiskiisa, isagoo hortiisa ku haya koob shaah ah oo aan weli dhammaan.
Miiska waxaa saarnaa buuggii ay Ayaan siisay maalintii ay Muqdisho ku kala tageen.
Buugga dhexdiisa waxaa ku jiray laba warqadood.
Mid waxay ahayd warqaddii yarayd ee Ayaan ku qortay xusuusta ku saabsan dadka nolosheenna raad ku reeba.
Midda kalena waxay ahayd warqad uu Ilyaas dhowr toddobaad ka hor bilaabay inuu u qoro Ayaan, balse uusan weli dhamaystirin.
Wuxuu furay buuggii.
Warqaddii uu qoray ayuu soo saaray.
Wuxuu mar kale akhriyay erayadii ugu horreeyay.
“Ayaan, waxaan muddo ka fikirayay waxa naga dhex dhacay...”
Wuxuu qalinka gacanta ku qabtay.
Markan wuxuu go'aansaday inuusan ka cararin waxa qalbigiisa ku jira.
Laakiin wuxuu sidoo kale go'aansaday inuusan warqadda ka dhigin mid uu Ayaan ku qasbayo inay soo noqoto ama ka tanaasusho mustaqbalkeeda.
Wuxuu doonayay inuu runta qoro.
Xitaa haddii runtaasi aysan beddeli karin waxa dhacay.
Maalmihii u dambeeyay, Ilyaas wuxuu wax badan ka fikirayay xiriirkii ay Ayaan wada dhiseen.
Wuxuu xasuustay kulankoodii ugu horreeyay ee dukaanka buugaagta ee Muqdisho.
Wuxuu xasuustay sida ay Ayaan uga hadashay sheekooyinka murugada leh iyo casharrada laga barto waxyaabaha qofku waayo.
Wuxuu sidoo kale xasuustay markii uu shaqada Hargeysa helay.
Maalintaas wuxuu aaminsanaa in fursadda shaqo ay u noqon doonto bilowga mustaqbal wanaagsan.
Wuxuu doonayay inuu dhaqaale ahaan isku filnaado, qoyskiisana caawiyo.
Markii uu Ayaan la wadaagay fursadda, waxay ku dhiirrigelisay inuu aqbalo.
Hadda, markii ay iyaduna fursad heshay, wuxuu ogaaday inuu ku adkaaday inuu si la mid ah ugu farxo, isaga oo aan ka welwelin waxa isaga ku dhici doona.
Arrintaas ayaa muddo qalbigiisa culays ku haysay.
Wuxuu isweydiiyay sababta uu u arkayay in safarkiisa Hargeysa uu yahay horumar, halka sii joogitaanka Ayaan ee Nairobi uu u muuqday khatar ku timaadda xiriirkooda.
Jawaabtu ma ahayn mid uu ku faani karo.
Wuxuu ka baqayay inuu waayo.
Cabsi darteedna wuxuu mararka qaar isku dayay inuu mustaqbalka ka helo hubanti uusan noloshu siin karin.
Ilyaas wuxuu warqadda ku bilaabay hadal cusub.
“Ayaan,
Waxaan rabaa inaan kuu qoro wax aan muddo ka fikirayay.
Markii aan ku bartay, waxaan ahaa qof aaminsan in nolosha lagu maamuli karo qorshe wanaagsan iyo dadaal joogto ah.
Waxaan lahaa riyooyin aan doonayay inaan gaaro.
Waxaan doonayay inaan shaqo wanaagsan helo, qoyskayga wax u qabto, mustaqbal degganna dhisto.
Laakiin ma aanan filayn in maalin aan la kulmi doono qof iga dhigaya inaan waxyaabahaas ka fikiro anigoo qof kale la wadaagaya.
Maalintii aan dukaanka buugaagta ku kulannay, waxaan raadinayay buug.
Laakiin waxaan helay qof aan si tartiib ah u bartay, ka dibna qalbigayga meel gaar ah ka galay.
Ma garanayo goortii saxda ahayd ee aan bilaabay inaan ku jeclaado.
Waxaa laga yaabaa inay ahayd markii aan markii ugu horraysay wada hadalnay.
Waxaa laga yaabaa inay ahayd habeenkii aan ogaaday inaan codkaaga maqlo marka aan daallanahay.
Ama waxaa laga yaabaa in jacaylku uusan ku bilaaban hal maalin oo keliya.
Waxaa laga yaabaa inuu ka samaysmo waxyaabo yaryar oo qofku markii dambe garanayo qiimahooda.”
Ilyaas wuxuu dhigey qalinkii.
Wuxuu eegay warqadda.
Wuxuu dareemay in erayadaasi ay ahaayeen kuwo uu muddo qalbigiisa ku hayay.
Laakiin weli ma aysan ahayn dhammaan waxa uu doonayay inuu sheego.
Dhanka Nairobi, Ayaan waxay soo gashay xaruntii tababarka iyadoo dareemaysa welwel.
Maalintaas waxaa la filayay in la shaaciyo natiijada kama dambaysta ah ee codsiyadii mashruuca cusub.
Waxay dhowr toddobaad ku bixisay diyaarinta codsigeeda iyo wareysigii.
Waxay ogayd inay samaysay intii karaankeeda ahayd.
Laakiin go'aanku hadda gacanteeda kuma jirin.
Markii ay fadhiday qolka tababarka, Sahra ayaa u timid.
“Ayaan, maanta ma natiijadii ayaad sugaysaa?”
“Haa.”
“Sidee dareemaysaa?”
“Waan welwelsanahay.”
Sahra ayaa dhoolla-caddaysay.
“Taasi waa caadi. Laakiin xasuuso in natiijadu aysan tirtirayn dadaalkaagii.”
Ayaan ayaa madaxa ruxday.
“Waan ogahay.”
Waxay isku dayday inay maskaxdeeda dejiso.
Daqiiqado ka dib, telefoonkeeda ayaa iftiimay.
Farriin cusub ayaa timid.
Waxay ka timid hay'addii mashruuca.
Ayaan waxay qaadatay neef dheer.
Dabadeed farriintii ayay furtay.
Farriintu waxay ku bilaabatay hambalyo.
Waxaa lagu wargeliyay in codsigeedii la aqbalay.
Waxaa loo soo bandhigay boos ay kaga qaybqaadan karto mashruuc soconaya hal sano, kaas oo ka dhici doona Nairobi.
Ayaan waxay indhaheeda ku celcelisay erayada.
Waa la aqbalay.
Mar kale.
Waxay dareentay farxad weyn.
Muddo dheer ayay ku riyoonaysay inay hesho fursad ay xirfaddeeda ku horumariso.
Hadda waxay horteeda taallay fursad ay ku dhisi karto waayo-aragnimo ka badan tii ay markii hore filaysay.
Sahra ayaa wejigeeda ka garatay in wax wanaagsan dhaceen.
“Maxaa dhacay?”
Ayaan waxay telefoonka u dhiibtay.
Sahra markii ay akhriday ayay farxad la qaylisay.
“Maasha Allaah, Ayaan! Hambalyo!”
Labadooduba way qosleen.
Ayaan waxay dareentay in dadaalkeedii miro dhalay.
Laakiin farxaddaas dhexdeeda waxaa qalbigeeda ku soo dhacay fikir kale.
Ilyaas.
Waxay ogayd in warkani uu dib u soo celin doono su'aashii ku saabsanayd mustaqbalkooda.
Galabtii, Ayaan waxay wacday hooyadeed.
“Hooyo, waa la ii aqbalay mashruucii!”
Hooyadeed waxay ku faraxday warka.
“Maasha Allaah, gabadhayda! Ilaahay ha kuu barakeeyo.”
“Aamiin, hooyo.”
“Goorma ayuu bilaabmayaa?”
“Marka tababarka hadda socda dhammaado.”
“Ma go'aansatay inaad aqbasho?”
Ayaan ayaa cabbaar aamustay.
“Weli waxaan rabaa inaan faahfaahinta ugu dambaysa hubiyo.”
Hooyadeed waxay tiri:
“Waa hagaag. Laakiin go'aanka ha ka dhigin mid cabsi keliya ku dhisan.”
Ayaan waxay xasuusatay hadalkii hooyadeed ee hore.
Waxay ogayd in fursaddani ay muhiim u tahay.
Waxay sidoo kale ogayd in haddii ay aqbasho ay muddo dheer Nairobi sii joogi doonto.
Markii ay telefoonka dhigtay, waxay fadhiisatay iyadoo ka fikiraysa Ilyaas.
Waxay go'aansatay inay warka u sheegto habeenkaas.
Ma aysan doonayn inay mar kale ka qariso wax saameyn kara qorshahooda.
Hargeysa, Ilyaas wuxuu shaqada ka soo noqday isagoo daallan.
Wuxuu galay qolkiisa, wuxuuna arkay warqaddii uu subaxdii miiska uga tegay.
Wuxuu dib u fadhiistay.
Wuxuu rabay inuu sii wado qoraalka.
Laakiin markaas telefoonkiisa ayaa dhacay.
Waxay ahayd Ayaan.
Wuxuu dareemay farxad iyo welwel isku dhex jira.
“Asc, Ayaan.”
“Wcs, Ilyaas. Sidee tahay?”
“Alxamdulillaah, waan fiicanahay. Adiguna?”
“Waan fiicanahay. Waxaan rabaa inaan war kula wadaago.”
Ilyaas wuxuu dareemay in codkeedu uu ka duwan yahay kii maalmaha hore.
“Waan ku dhegaysanayaa.”
“Waxaa la ii aqbalay mashruucii.”
Ilyaas ayaa cabbaar aamusey.
Dabadeed wuxuu yiri:
“Maasha Allaah, Ayaan. Hambalyo.”
“Waad mahadsan tahay.”
“Runtii waad u dadaashay. Waan ku faraxsanahay inaad guulaysatay.”
Ayaan waxay dareentay nafis.
Laakiin waxay weli sugaysay su'aasha xigta.
Ilyaas ayaa weydiiyay:
“Ma qorshaynaysaa inaad aqbasho?”
Ayaan waxay si deggan ugu jawaabtay:
“Haa, waxaan u badanahay inaan aqbalo. Laakiin waxaan rabaa inaan marka hore heshiiska iyo shuruudaha oo dhan akhriyo.”
Ilyaas wuxuu madaxa ruxay, inkastoo aysan arki karin.
“Taasi waa go'aan wanaagsan.”
Waxaa dhex maray aamusnaan kooban.
Dabadeed Ayaan waxay weydiisay:
“Ilyaas, maxaad dhab ahaan dareemaysaa?”
Markan Ilyaas ma uusan doonayn inuu qariyo waxa qalbigiisa ku jira.
“Waan ku faraxsanahay, Ayaan. Laakiin sidoo kale waan murugaysanahay.”
Ayaan waxay qaadatay neef dheer .
“Waan fahmay.”
“Waxaan rajaynayay in marka tababarkaagu dhammaado ay noo fududaan doonto inaan mustaqbalkeenna ka wada hadalno annagoo isu dhow.”
“Aniguna taas waan rajaynayay.”
“Laakiin hadda waxaa muuqata inaan muddo kale kala fogaan doonno.”
Ayaan ayaa si hoose u tiri:
“Haa.”
Labadooduba muddo ayay aamusanayeen.
Ilyaas wuxuu jebiyay aamusnaantii.
“Ayaan, waxaan rabaa inaan ku weydiiyo su'aal.”
“Waan ku dhegaysanayaa.”
“Haddii aad mashruucan aqbasho, ma u aragtaa inaan weli mustaqbal wadajir ah dhisi karno?”
Ayaan waxay dareentay culayska su'aasha.
Waxay ogayd inuusan weydiinayn inay isaga jeceshahay oo keliya.
Wuxuu weydiinayay haddii jacaylkoodu uu leeyahay jid dhab ah oo uu ku sii socon karo.
“Waxaan rabaa inaan sidaas rumaysto,” ayay tiri.
“Laakiin?”
Ayaan cabbaar ayay aamustay.
“Laakiin weli ma garanayo sida.”
Ilyaas wuxuu eegay warqaddii miiska saarnayd.
Wuxuu xasuustay erayadii uu subaxdii qoray.
Wuxuu garwaaqsaday in xaqiiqada ay hadda wada hadlayaan ay ka adag tahay qoraal kasta oo jacayl.
“Ayaan, waxaan u malaynayaa inaan u baahanahay inaan run isu sheegno.”
“Waan ku raacsanahay.”
“Waxaan ku jeclahay. Laakiin ma doonayo inaan kugu hayo sugitaan aan dhammaad lahayn.”
Ayaan waxay indhaha isku qabatay.
“Ilyaas...”
Wuxuu sii hadlay.
“Mana doonayo inaan ku weydiiyo inaad fursaddaada iska diiddo si aad ii farxad geliso.”
Ayaan waxay dareentay ilmo indhaheeda ku soo ururaysa.
“Aniguna ma doonayo inaad shaqadaada iyo qorshayaashaada iga tagto aniga dartay.”
Ilyaas ayaa si hoose u yiri:
“Markaas waa inaan isweydiinno waxa aan dhab ahaan awoodno.”
Wada sheekaysigoodu wuxuu socday muddo dheer.
Waxay dib u eegeen qorshayaashoodii.
Ilyaas wuxuu sharaxay in shaqadiisa Hargeysa ay weli muhiim u tahay xasilloonidiisa dhaqaale.
Ayaan waxay sharaxday in mashruuca Nairobi uu yahay fursad ay ku heli karto khibrad iyo xiriirro shaqo oo mustaqbalka wax badan u tari kara.
Waxay ka wada hadleen suurtagalnimada inay safarro isu yimaadaan.
Waxay ka wada hadleen waqtiga ay heli karaan.
Waxay sidoo kale ka wada hadleen sida ay u arkaan mustaqbalka fog.
Laakiin ugu dambayn waxay ku soo noqdeen isla su'aashii.
Goorma ayay si dhab ah hal meel ugu wada noolaan karaan?
Midkoodna jawaab cad ma hayn.
Markii ay taas garteen, waxaa dhex maray aamusnaan dheer.
Ayaan ayaa ugu dambayn hadashay.
“Ilyaas, ma u malaynaysaa inaan isku daynay wax kasta oo aan hadda awoodno?”
Ilyaas wuxuu cabbaar ka fikiray.
“Waxaan u malaynayaa inaan dadaalnay. Laakiin waxaan sidoo kale u malaynayaa inaan mararka qaar jeclayn inaan aqbalno in dadaalku aanu wax walba xallin karin.”
Ayaan waxay dareentay in hadalkaasi xanuun leeyahay.
Laakiin wuxuu ahaa mid ay fahantay.
Habeenkaas ma aysan gaarin go'aan kama dambays ah.
Waxay ku heshiiyeen inay dhowr maalmood siiyaan fikirka.
Laakiin markan ma ahayn waqti ay isku ciqaabayaan aamusnaan.
Waxay ahayd waqti ay doonayeen inay si daacad ah u qiimeeyaan waxa ay awoodaan inay wada dhisaan.
Ayaan waxay telefoonka dhigtay iyadoo indhaheedu qoyan yihiin.
Waxay fadhiisatay sariirteeda.
Waxay xasuusatay maalintii ay Ilyaas isku barteen.
Waxay xasuusatay farriimihii ugu horreeyay.
Waxay xasuusatay markii uu u sheegay inuu jeclaan lahaa inuu codkeeda maqlo.
Waxay sidoo kale xasuusatay habeenkii ay markii ugu horraysay si cad isu sheegeen inay is jecel yihiin.
Xusuusahaasi waxay ahaayeen kuwo qurux badan.
Laakiin hadda waxay sidoo kale xambaarsanaayeen murugo.
Ilyaas-na habeenkaas hurdo sahlan ma helin.
Wuxuu fadhiyay miiskiisa isagoo warqaddii hortiisa taallo.
Wuxuu garwaaqsaday in warqadda uu qorayo aysan noqon karin mid ku saabsan wixii hore oo keliya.
Waa inay sidoo kale ka hadashaa waxa uu hadda fahmay.
Wuxuu qaaday qalinkii .
Wuxuu sii qoray:
“Ayaan,
Waxaan muddo ku wareersanaa sababta aan mustaqbalkeenna uga baqayo.
Waxaan rabay inaan ogaado halka aan ku dambayn doonno.
Waxaan rabay inaan hubiyo inaadan iga tegi doonin.
Laakiin hadda waxaan fahmay in jacaylku uusan qofka siinayn xaq uu mustaqbalka kan kale ku xukumo.
Waxaan fahmay in riyooyinkaagu aysan ahayn wax iga soo horjeeda.
Waa qayb ka mid ah qofka aad tahay.
Waxaan ku bartay adigoo leh riyooyin, dadaal iyo aragti kuu gaar ah.
Ma noqon lahayn cadaalad inaan maanta kaa codsado inaad ka tagto waxyaabihii aan markii hore kugu qiimeeyay.
Laakiin sidoo kale waxaan rabaa inaan naftayda daacad u ahaado.
Waxaan doonayaa nolol aan qofka aan jeclahay si dhab ah ula wadaago.
Ma doonayo inaan sannado badan ku noolaado ballanqaadyo aanan garanayn goorta ay rumoobi doonaan.
Taasi ma aha eedayn aan kuu jeedinayo.
Waa run aan aniguna naftayda u sheegay.”
Ilyaas wuxuu dhigey qalinkii.
Wuxuu dareemay murugo.
Laakiin markii ugu horraysay muddo dheer, wuxuu sidoo kale dareemay degganaan.
Saddex maalmood ka dib, Ayaan waxay mar kale la hadashay Sahra.
Waxay uga sheekaysay wada sheekaysigii ay Ilyaas la yeelatay.
Sahra si deggan ayay u dhegaysatay.
Markii Ayaan dhamaysay, Sahra waxay weydiisay:
“Adigu maxaad rabtaa, haddii aad iska fogeyso cabsida ah inaad qof dhaawacdo?”
Ayaan waxay cabbaar aamustay.
“Waxaan rabaa inaan mashruuca aqbalo.”
“Maxaa kale?”
“Waxaan rabaa inaan Ilyaas nolosheyda ku sii hayo.”
“Labadaas ma wada suurtagal baa?”
Ayaan waxay hoos u eegtay gacmaheeda.
“Waxaa laga yaabaa. Laakiin ma garanayo sida aan mustaqbal cad u samayn karno.”
Sahra waxay tiri:
“Markaas waxaa laga yaabaa inaad aqbasho in su'aashaasi weli jawaab lahayn. Laakiin ha samayn ballanqaad aad ogtahay inaadan hadda fulin karin.”
Ayaan waxay madaxa ruxday.
Waxay garatay in go'aanka ugu adag uusan ahayn aqbalidda mashruuca.
Wuxuu ahaa inay Ilyaas si daacad ah ugu sheegto waxa ay ka filan karto iyo waxa aysan hadda ballanqaadi karin.
Maalintaas fiidkeedii, Ayaan waxay fariisatay miiskeeda.
Waxay furtay buuggeedii xusuusta.
Waxay qortay:
“Waxaa jira waqtiyo qofku ogaado in jacaylka uu dareemayo uu dhab yahay, laakiin jidka uu doonayo inuu maro aanu weli caddayn.
Waxaa jira go'aanno qofku ku farxo, haddana uu ka murugoodo wixii uu ka tegi karo.
Waxaan jeclahay Ilyaas.
Laakiin waxaan sidoo kale rabaa inaan sii wato mustaqbalka aan muddada dheer u dadaalayay.
Ma doonayo inaan midkoodna ku been sheego.
Waxaan rabaa inaan noqdo qof runta aqbala, xitaa marka ay qalbiga dhaawacayso.”
Markii ay qoraalka dhammaysay, waxay dareentay ilmo ka soo daadatay indhaheeda.
Laakiin markan ma aysan isku dayin inay si degdeg ah ilmada u joojiso.
Waxay ogaatay in murugadu aysan mar walba ka dhignayn in go'aankaagu khaldan yahay.
Mararka qaar waxay ka dhigan tahay in waxa aad ka fikirayso uu yahay wax qiimo kuu leh.
Hargeysa, Ilyaas wuxuu ugu dambayn dhammeeyay warqaddii.
Wuxuu qoray:
“Ayaan,
Waxaan doonayaa inaad ogaato in maalintii aan ku bartay ay weli ka mid tahay maalmaha aan si gaar ah u xasuusto.
Ma aha sababtoo ah wax weyn ayaa maalintaas dhacay.
Waxay ahayd maalin caadi ah.
Dukaan buugaagta lagu iibiyo.
Buug aan labadeenuba raadinaynay.
Iyo wada sheekaysi gaaban oo aanan filayn inuu nolosheyda wax ka beddeli doono.
Waxaan ka bartay in dadka qaarkood aysan nolosheenna ku soo gelin buuq weyn.
Waxay ku yimaadaan si deggan.
Dabadeedna waxay noqdaan qayb muhiim ah oo ka mid ah xusuusteena.
Waxaan kuu rajaynayaa inaad gaarto riyooyinkaaga.
Waxaan rajaynayaa inaad hesho farxad aan ku xirnayn cabsi iyo hubanti la'aan joogto ah.
Waxaan sidoo kale rajaynayaa inaan anigu barto sida loo dhiso nolol aan ku qanacsanahay, anigoo aan qof kale ka filayn inuu ii xalliyo dhammaan su'aalaha mustaqbalka.
Haddii waddooyinkeennu mar kale isugu yimaadaan, waxaan jeclaan lahaa inaan kulanno annagoo ah laba qof oo ka koray khaladaadkii hore.
Haddii aysan sidaas dhicin, waxaan doonayaa inaad ogaato inaan qiimaynayo waqtigii aan wadaagnay.
Mana doonayo in xusuustaadu ii noqoto sabab aan nolosha uga haro.
Waxaan rabaa inay ii noqoto xasuusin ku saabsan waxa aan bartay.
Mahadsanid, Ayaan.
Ilyaas.”
Markii uu qoritaanka dhammeeyay, wuxuu warqaddii dib u akhriyay.
Erayadii qaar way ka duwanaayeen kuwii uu markii hore damacsanaa.
Laakiin waxay ahaayeen erayadii uu hadda qalbigiisa ka dareemayay.
Wuxuu warqaddii laabay.
Wuxuu ku riday baqshad.
Dusha wuxuu ku qoray magaca Ayaan.
Kadibna wuxuu baqshaddii dul dhigay miiskiisa.
Maalintii xigtay, Ilyaas wuxuu booqday goob adeegyada boostada iyo dirista waraaqaha laga helo.
Wuxuu watay baqshaddii.
Laakiin markii uu gudaha galay, wuxuu istaagay cabbaar.
Wuxuu isweydiiyay sababta uu warqadda u dirayo.
Ma wuxuu doonayay inuu Ayaan tuso waxa uu dareemayo?
Mise wuxuu rajaynayay inay warqaddu beddesho go'aankeeda?
Wuxuu garwaaqsaday inuusan weli si buuxda u kala saarin labadaas arrimood.
Wuxuu dib u eegay baqshaddii gacantiisa ku jirtay.
Dabadeedna wuxuu go'aansaday inuusan maanta dirin.
Wuxuu doonayay inuu marka hore Ayaan si toos ah ula hadlo.
Ma uusan rabin in warqad keliya ay qaaddo culayska go'aan labadooda khuseeya.
Wuxuu baqshaddii ku celiyay boorsadiisa.
Wuxuu ka baxay goobtii.
Fiidkii, Ilyaas wuxuu Ayaan u diray farriin.
“Ayaan, waxaan jeclaan lahaa inaan mar kale si deggan u wada hadalno.”
Ayaan waxay ku jawaabtay:
“Aniguna waan rabaa.”
Markii ay telefoonka wada hadleen, Ilyaas wuxuu sheegay inuu ka fikiray xaaladdooda.
Ayaan-na waxay sheegtay inay go'aansatay inay aqbasho mashruuca, ka dib markii ay hubisay shuruudihiisa.
Ilyaas wuxuu ugu hambalyeeyay go'aankeeda.
Dabadeed wuxuu weydiiyay:
“Ayaan, ma u malaynaysaa inaan hadda diyaar u nahay inaan mustaqbal wadajir ah si cad u qorshayno?”
Ayaan waxay cabbaar aamustay.
“Waxaan doonayaa inaan kuu jawaabo si daacad ah,” ayay tiri.
“Taasi waa waxa aan rabaa.”
“Weli ma garanayo goorta aan isku magaalo ku noolaan karno. Mana doonayo inaan kuu ballanqaado wax aanan hubin.”
Ilyaas wuxuu dareemay murugo.
Laakiin markan ma uusan isku dayin inuu hadalkeeda beddelo.
“Waan fahmay,” ayuu yiri.
Ayaan waxay sii raacisay:
“Waxaan sidoo kale ogahay inaad rabto mustaqbal cad oo aan muddo dheer dib loo dhigin.”
“Haa.”
“Ma doonayo inaad noloshaada oo dhan sugitaan ku dhisto.”
Ilyaas muddo ayuu aamusey.
Dabadeed wuxuu yiri:
“Aniguna ma doonayo inaad noloshaada oo dhan ku dhisto cabsi aad iga qabto.”
Erayadaas ayaa labadooduba taabtay.
Waxay markii ugu horraysay si cad uga wada hadleen suurtagalnimada in xiriirkooda jacayl uu joogsado.
Ma aysan ahayn hadal ay fududahay inay ku dhawaaqaan.
Ayaan waxay dareentay indhaheeda oo qoyan.
Ilyaas-na wuxuu dareemay xanuun qalbigiisa ku faafaya.
Laakiin midkoodna ma doonayn inuu kan kale ku hayo ballanqaad aan lahayn qorshe cad.
Ayaan ayaa si hoose u tiri:
“Ilyaas, ma waxaad u malaynaysaa inaan halkan ku joogsan karno?”
Ilyaas cabbaar ayuu aamusey.
“Waxaa laga yaabaa inay tahay go'aanka ugu adag ee aan qaadanno.”
Ayaan waxay ilmada ka masaxday wajigeeda.
“Ma micnaheedu waa inaanan is jeclayn?”
“Maya,” ayuu Ilyaas ku jawaabay. “Waxay ka dhigan tahay inaan mararka qaar is jecelnahay, laakiin aanan weli awoodin inaan wada dhisno nolosha aan rabno.”
Ayaan waxay dareentay in jawaabtaasi ay ahayd mid ay ka baqaysay.
Laakiin waxay sidoo kale ogayd inay dhab ka tahay.
Habeenkaas waxay isla garteen inay joojiyaan xiriirkoodii jacayl.
Ma aysan isku eedayn.
Ma aysan isku dayin inay tirtiraan wanaaggii ay wadaageen.
Waxay qireen inay is jeclaayeen.
Waxay qireen inay dadaaleen.
Waxay sidoo kale qireen in qorshayaashooda nolosha aysan waqtigaas isu imaan karin.
“Waxaan kuu rajaynayaa guul, Ayaan,” ayuu Ilyaas yiri.
“Aniguna waxaan kuu rajaynayaa farxad, Ilyaas.”
Waxaa dhex maray aamusnaan dheer.
Dabadeed Ayaan waxay tiri:
“Ma ku weydiin karaa hal arrin?”
“Haa.”
“Ma u malaynaysaa inaad maalin i hilmaami doonto?”
Ilyaas wuxuu muddo ka fikiray.
“Ma garanayo,” ayuu si daacad ah ugu jawaabay. “Laakiin waxaan rajaynayaa inaan barto sida aan xusuustaada ula noolaado anigoon ka hor istaagin mustaqbalkayga.”
Ayaan waxay dareentay ilmo kale oo ka soo daadatay.
“Aniguna sidaas ayaan rajaynayaa,” ayay tiri.
Markii ay telefoonka dhigeen, labadooduba waxay dareemeen in bog muhiim ah oo noloshooda ka mid ahaa uu xirmay.
Laakiin xusuustii boggaas ku qornayd weli way noolayd.
Maalmihii xigay, Ilyaas wuxuu isku dayay inuu noloshiisa caadiga ah sii wato.
Wuxuu shaqada tegi jiray.
Wuxuu la kulmi jiray saaxiibbadiis.
Wuxuu waqti la qaadan jiray qoyskiisa marka uu fursad helo.
Laakiin mararka qaar wuxuu telefoonka furi jiray isagoo si caado ah u doonaya inuu Ayaan farriin u diro.
Markaas ayuu xasuusan jiray in xiriirkoodii is beddelay.
Wuxuu dareemi jiray murugo.
Laakiin wuxuu isku dayay inuusan murugadaas uga dhigin sabab uu dib ugu noqdo go'aan ay labadooduba si miyir leh u qaateen.
Wuxuu bilaabay inuu qoraal sameeyo.
Mararka qaar wuxuu qori jiray waxyaabaha uu maalintaas bartay.
Mararka kalena wuxuu qori jiray xusuuso ku saabsan Muqdisho iyo kulankii dukaanka buugaagta.
Qoraalku wuxuu u noqday meel uu ku fahmo dareenkiisa.
Ayaan-na Nairobi waxay bilowday mashruucii cusub.
Waxay la kulantay shaqaale cusub, waxayna baratay masuuliyado ka duwan kuwii tababarka.
Maalmaha qaar waxay dareemi jirtay farxad iyo horumar.
Maalmaha kalena waxay xasuusan jirtay Ilyaas.
Markii ay hesho war wanaagsan, mararka qaar waxay damci jirtay inay isaga u sheegto.
Markaas ayay xasuusan jirtay in noloshoodii is beddeshay.
Waxay bilowday inay barato sida ay guusheeda ula wadaagi karto qoyskeeda, saaxiibbadeed iyo dadka ay hadda la shaqayso.
Ma aysan isku dayin inay iska dhigto qof aan murugaysanayn.
Waxay aqbashay in bogsashadu ay waqti u baahan tahay.
Bil ayaa ka soo wareegtay markii ay kala tageen.
Ilyaas wuxuu habeen fadhiistay miiskiisa, wuxuuna arkay baqshaddii uu weli dirin.
Wuxuu soo qaaday.
Dusha waxaa ku qornaa magaca Ayaan.
Wuxuu warqaddii ka soo saaray.
Wuxuu mar kale akhriyay erayadii uu qoray.
Markii uu dhammeeyay, wuxuu dareemay in warqaddaasi ay weli qiimo leedahay.
Laakiin ma ahayn warqad uu hadda u baahan yahay inuu diro.
Ayaan waxay hore u maqashay qaybtii ugu muhiimsanayd ee uu doonayay inuu u sheego.
Waxay si toos ah uga wada hadleen runtooda.
Waxay gaareen go'aan ay labadooduba fahmeen.
Haddii uu hadda warqadda diro, waxaa laga yaabaa inay dib u furto dhaawac ay labadooduba isku dayayeen inay ka bogsadaan.
Wuxuu go'aansaday inuu warqadda kaydiyo.
Ma aha si uu ugu sii dhegganaado xiriirkii dhammaaday.
Balse si uu u xasuusto qofkii uu ahaa markii uu qorayay iyo casharradii uu ka bartay.
Wuxuu warqaddii ku celiyay baqshadda.
Dabadeed wuxuu dhex geliyay buuggii ay Ayaan siisay.
Habeenkaas, Ilyaas wuxuu buuggiisa gaarka ah ku qoray:
“Maanta waxaan fahmay in warqad kasta aan loo baahnayn in la diro.
Erayada qaar waxaa loo qoraa qof kale.
Erayada qaarna waxaa loo qoraa si qofku naftiisa u fahmo.
Waxaan jeclaa Ayaan.
Waxaa laga yaabaa inaan xusuusteeda muddo dheer qalbigayga ku hayo.
Laakiin waxaan sidoo kale rabaa inaan sii noolaado.
Waxaan rabaa inaan mustaqbal dhisto.
Waxaan rabaa inaan noqdo qof wax ka bartay jacaylkii uu soo maray, halkii uu ka ahaan lahaa qof ku xayiran wixii dhammaaday.”
Wuxuu dhigey qalinkii.
Markii uu indhaha xirtay, wuxuu xasuustay Ayaan oo dukaanka buugaagta taagan.
Wuxuu xasuustay dhoolla-caddaynteedii.
Laakiin markan xusuustaasi ma aysan la socon su'aashii ahayd sababta ay wax walba u dhammaadeen.
Waxay la socotay mahadnaq iyo murugo isku dhex jira.
Dhowr toddobaad ka dib, Ayaan waxay Muqdisho u timid booqasho gaaban oo ay qoyskeeda ku soo aragto.
Waxay heshay fasax kooban oo mashruuca ka mid ah.
Markii ay gurigoodii timid, waxay dareentay farxad ay muddo tabaysay.
Waxay la kulantay hooyadeed, ehelkeeda iyo saaxiibbadeed.
Maalin galab ah, iyadoo Hodan la joogta, ayay ka sheekaysteen nolosheeda Nairobi.
Hodan waxay weydiisay:
“Ma ku faraxsan tahay go'aankii aad qaadatay?”
Ayaan ayaa cabbaar ka fikirtay.
“Shaqada waan ku faraxsanahay.”
“Laakiin?”
“Mararka qaar waxaan xasuustaa Ilyaas.”
Hodan ayaa madaxa ruxday.
“Taasi waa caadi.”
“Waxaan mararka qaar isweydiiyay haddii aan wax kale samayn karay.”
Hodan waxay si deggan u tiri:
“Waxaa laga yaabaa inaad waxyaabo qaar si ka duwan u samayn kartay. Laakiin taas macnaheedu ma aha in dhammaan go'aankaagu khalad ahaa.”
Ayaan waxay dareentay in hadalkaasi uu dejiyay.
Waxay garatay in qofku uu ka shallaayi karo qaybo ka mid ah wixii dhacay, isagoo aan ka shallayn dhammaan jidkii uu doortay.
Maalintii xigtay, Ayaan waxay u baxday inay buugaag cusub soo iibsato.
Waxay muddo dheer ka maqneyd dukaankii ay maalintii ugu horraysay Ilyaas ku kulmeen.
Markii ay waddadii u dhowayd Suuqa Bakaaraha martay, waxay xasuusatay goobtii.
Waxay cabbaar istaagtay.
Dukaankii weli wuu furnaa.
Albaabkiisii iyo khaanadihii buugaagta waxay u ekaayeen sidii ay xasuusanaysay.
Waxay dareentay in qalbigeedu si degdeg ah u garaacayo.
Waxay go'aansatay inay gudaha gasho.
Markii ay tallaabadii ugu horraysay qaadday, waxaa maskaxdeeda ku soo noqday codkii Ilyaas.
“Raalli ahow. Buuggaas ma adigaa iibsanaya?”
Ayaan waxay dhoolla-caddaysay iyadoo indhaheedu qoyan yihiin.
Waxay ogayd inuusan halkaas joogin.
Waxay ogayd in waqtigu is beddelay.
Laakiin xusuusta maalintaas weli way noolayd.
Waxay u dhaqaaqday khaanaddii ay markii hore buugga ka qaadatay.
Markaas ayay maqashay cod ka yimid dhinaca kale ee dukaanka.
Cod ay muddo dheer xasuusanaysay.
“Adeer, buuggan nuqul kale ma haysaa?”
Ayaan way istaagtay.
Qalbigeedu wuxuu bilaabay inuu si ka xoog badan u garaacmo.
Waxay u soo jeesatay si tartiib ah.
Mana aysan ogeyn in daqiiqadda xigta ay noqon doonto kulankii ay muddo ka baqaysay, haddana qalbigeeda meel qarsoon ka rajaynaysay.