QALBI AAN HILMAAMIN
Cutubka 8aad – Xusuustii Aan Ka Baxsan Waayey
Maalmo ayaa ka soo wareegay markii Ilyaas iyo Ayaan ay ku heshiiyeen inay waqti siiyaan fikirka ku saabsan mustaqbalkooda.
Ma jirin erayo cad oo lagu sheegay in xiriirkoodu dhammaaday. Ma jirin muran weyn oo albaabada isku dhuftay. Mana jirin qof si toos ah u yiri inuusan kan kale jeclayn.
Haddana, wax walba sidii hore ma ahayn.
Farriimihii subax kasta iman jiray way yaraadeen. Wicitaannadii fiidkii waxay noqdeen kuwo aan joogto ahayn. Sheekooyinkii ku saabsanaa buugaagta, riyooyinka iyo dhacdooyinka yaryar ee maalinta waxay isu beddeleen xusuus ay labadooduba mararka qaar kelidood dib ugu noqdaan.
Ayaan waxay joogtay Nairobi, iyadoo sii wadatay tababarkeedii. Ilyaas-na wuxuu ku sugnaa Hargeysa, isagoo shaqadiisa ku mashquulsanaa.
Labadooduba waxay isku dayayeen inay noloshooda caadiga ah sii wataan.
Laakiin mararka qaar, waxa qofku isku dayo inuu ka fogaado ayaa noqda waxa ugu badan ee maskaxdiisa ku soo noqnoqda.
Subax Isniin ah, Ilyaas wuxuu aaday shaqada sidii caadiga ahayd.
Wuxuu xafiiska yimid xilli hore, wuxuuna bilaabay inuu diyaariyo hawlihii maalinta.
Miiskiisa waxaa saarnaa warbixinno iyo faylal dhowr ah. Shaqaalihii kale waxay ku mashquulsanaayeen hawlahooda.
Wax walba waxay u muuqdeen kuwo caadi ah.
Laakiin markii uu telefoonkiisa furay, wuxuu arkay sawir hore oo uu Ayaan ka helay.
Sawirku wuxuu ahaa bog buug ah oo ay mar u dirtay, iyadoo ku tiri:
“Waxaan filayaa inaad hadalkan jeclaan lahayd.”
Wuxuu xasuustay habeenkii ay sawirkaas ka wada hadleen.
Waxay ku murmeen si kaftan ah macnaha qoraalka, dabadeedna muddo ayay wada qosleen.
Ilyaas wuxuu dareemay dhoolla-caddayn yar oo wajigiisa ka soo baxday.
Laakiin isla markiiba dhoolla-caddayntii waxay isu beddeshay murugo.
Wuxuu garwaaqsaday in waxa uu tabayaa aysan ahayn oo keliya codka Ayaan.
Wuxuu tabayay sida uu isagu ahaa markii uu la hadlayay.
Wuxuu tabayay degganaantii uu dareemi jiray.
Wuxuu tabayay kalsoonidii uu ku qabay in qof meel kale jooga uu fahmayo waxyaabaha uu ku farxo iyo kuwa uu ka welwelo.
Telefoonkii ayuu dhinac dhigay.
Wuxuu isku dayay inuu shaqadiisa ku laabto.
Laakiin xusuustu si fudud ugama tegin.
Galabtii, Cabdiraxmaan ayaa xafiiskiisa soo galay.
“Ilyaas, maanta waxaad u muuqataa qof fikir badan.”
Ilyaas ayaa qosol yar sameeyay.
“Ma sidaas ayaan u muuqdaa?”
“Haa. Xitaa shaahii aad dalbatay wuu qabowday adigoon cabin.”
Ilyaas wuxuu eegay koobkii miiska saarnaa.
Cabdiraxmaan ayaa kursi soo jiitay.
“Weli ma arrintii Ayaan ayaad ka fikiraysaa?”
Ilyaas cabbaar ayuu aamusey.
“Haa.”
“Ma wada hadasheen?”
“Waqti ayaan siinay arrinta.”
Cabdiraxmaan ayaa madaxa ruxay.
“Waqtigu mararka qaar wuu caawiyaa. Laakiin muxuu kuu caddeeyay?”
Ilyaas wuxuu eegay saaxiibkiis.
“Waxaan ogaaday inaan aad u tabayo.”
“Taasi keliya ma ku filan tahay?”
Su'aashaas ayaa Ilyaas ku adkaatay.
“Maxaad ula jeeddaa?”
“Waxaan ula jeedaa inaad qof tabi karto, laakiin weli aadan garanayn sida aad ula dhisi karto nolol wadajir ah.”
Ilyaas ayaa cabbaar ka fikiray.
Cabdiraxmaan ayaa sii hadlay.
“Ma isku dayday inaad fahamto waxa Ayaan ka baqayso?”
“Waxay ka baqaysaa inay riyooyinkeeda lumiso.”
“Adiguna?”
“Waxaan ka baqayaa inaan iyada waayo.”
Cabdiraxmaan ayaa si deggan u yiri:
“Markaas labadiinuba waxaad ka baqaysaan lumis, laakiin waxyaabo kala duwan.”
Ilyaas wuxuu dareemay in hadalkaasi si qoto dheer u taabtay.
Wuxuu muddo ku fikirayay waxa isaga ka maqan.
Laakiin weli si buuxda uma uusan fahmin waxa Ayaan u aragto inay halis ku jiraan.
Dhanka Nairobi, Ayaan waxay maalintaas ka qaybqaadatay kulan muhiim ah oo tababarka ka mid ahaa.
Waxaa lagu falanqeeyay sida qofku u dejisto yoolal shaqo, una aqoonsado caqabadaha hor istaagi kara.
Tababarahoodii ayaa ka qaybgalayaasha weydiiyay:
“Maxay tahay arrinta ugu weyn ee aad ka baqaysaan marka aad go'aan mustaqbal qaadanaysaan?”
Qaar waxay ka hadleen dhaqaale.
Qaar waxay ka hadleen guuldarro.
Qaar kalena waxay ka hadleen filashada qoyskooda.
Markii Ayaan la weydiiyay, waxay aamustay cabbaar.
“Waxaan ka baqayaa inaan go'aan sax ii ah qaato, laakiin uu dhaawaco qof aan qiimeeyo,” ayay tiri.
Tababaruhu wuxuu weydiiyay:
“Ma u malaynaysaa inaad mar walba ka hortagi karto in qof ka xumaado go'aankaaga?”
Ayaan ayaa madaxa ruxday.
“Maya.”
“Markaas maxaad awood u leedahay?”
Ayaan waxay fikirtay cabbaar.
“Inaan si daacad ah u sharaxo go'aankayga, oo aan dhegaysto dareenka dadka uu saameynayo.”
Tababaruhu wuxuu ku jawaabay:
“Taasi waa bilow wanaagsan.”
Ayaan waxay dareentay in su'aalahaas ay si gaar ah ula xiriiraan nolosheeda.
Waxay bilowday inay kala saarto laba arrimood oo ay muddo isku dhex qasaysay.
Inay Ilyaas jeclaato.
Iyo inay mas'uul ka noqoto dhammaan farxaddiisa.
Waxay fahantay in jacaylku uusan qofka siinayn awood uu ku xukumo dareenka kan kale.
Laakiin wuxuu qofka saarayaa masuuliyadda inuu daacadnimo iyo ixtiraam muujiyo.
Fiidkii, Sahra waxay Ayaan ku casuuntay inay meel deggan ku wada cabbaan shaah.
Waxay fadhiisteen iyagoo ka sheekaysanaya tababarka iyo qorshayaashooda.
Sahra waxay Ayaan weydiisay:
“Ma codsatay mashruucii cusub?”
“Haa. Codsigii waan gudbiyay.”
“Ma ku faraxsan tahay?”
“Aad baan ugu faraxsanahay inaan isku dayay.”
“Laakiin?”
Ayaan ayaa qosol yar sameysay.
“Waxaad mooddaa inaad mar walba garanayso marka aan wax qarinayo.”
Sahra ayaa dhoolla-caddaysay.
“Waxaan kaliya arkayaa inaad mararka qaar aad u fikirayso.”
Ayaan waxay cabbaar aamustay.
“Ilyaas ayaan ka fikirayaa.”
Sahra ayaa si deggan u weydiisay:
“Ma weli waad wada hadashaan?”
“Mararka qaar. Laakiin sidii hore ma aha.”
“Ma waxaad doonaysaa inuu dib kuu soo waco?”
“Haa.”
“Adiguna ma wici kartaa?”
Ayaan waxay hoos u eegtay koobkeeda.
“Waan wici karaa. Laakiin waxaan ka baqayaa inaan mar kale isla meeshii ku noqonno.”
Sahra waxay tiri:
“Markaas waxaa laga yaabaa inaad marka hore naftaada weydiiso waxa aad rabto inaad wada hadalkaas ka hesho.”
Ayaan ayaa cabbaar ka fikirtay.
Waxay garatay inay muddo sugaysay farriin ama wicitaan Ilyaas ka yimaada, iyadoo aan weli si cad u qeexin waxa ay doonayso inay u sheegto.
Habeenkaas, Ayaan waxay furtay buuggeedii yaraa ee ay xusuusaha ku qori jirtay.
Waxay dib u akhriday bogaggii hore.
Waxaa ku jiray qoraallo ku saabsan maalintii ay Ilyaas isku barteen.
Waxaa ku jiray xusuusta wicitaannadoodii ugu horreeyay.
Waxaa ku jiray farxaddii ay dareentay markii uu buugaagta hadiyadda u soo diray.
Waxaa sidoo kale ku jiray qoraallo murugo leh oo ay samaysay habeenadii ay dareemaysay inuu ka fogaanayo.
Ayaan waxay ogaatay in bogaggaasi ay xambaarsan yihiin laba sawir oo kala duwan.
Mid wuxuu ahaa jacaylkii quruxda badnaa ee ay wada dhiseen.
Midka kalena wuxuu ahaa cabsidii iyo hubanti la'aantii si tartiib ah u dhex gashay.
Waxay isweydiisay:
Ma midka hore oo keliya ayaan xasuustaa marka aan Ilyaas tebayo?
Mise waxaan diyaar u ahay inaan sidoo kale aqbalo wixii nagu adkaaday?
Waxay xirtay buuggii.
Waxay garatay in xusuusta wanaagsan aysan tirtirayn dhibaatadii dhacday.
Sidoo kale, dhibaatadii dhacday ma tirtirayso dhammaan wanaaggii ay wadaageen.
Hargeysa, habeenkaas Ilyaas wuxuu bilaabay inuu qolka hagaajiyo.
Wuxuu kala saaray buugaagtiisii, dharkiisii iyo waraaqihii shaqada.
Markii uu furay khaanad yar oo miiskiisa ku taallay, wuxuu arkay buuggii ay Ayaan siisay maalintii ay Muqdisho ku kala tageen.
Wuxuu gacanta ku qaaday.
Jaldigiisii wuu yara duugoobay, sababtoo ah marar badan ayuu akhriyay.
Wuxuu furay boggii ay warqadda yar ku dhex jirtay.
Warqaddii ayuu soo saaray.
Wuxuu mar kale akhriyay qoraalkii Ayaan.
“Qof walba oo nolosheenna soo mara ma noqdo qof aan hilmaami karin. Laakiin dadka qaar waxay nagu reebaan xusuus aan waqtigu sahal ku tirtirin.”
Wuxuu muddo eegayay erayadaas.
Markii hore wuxuu u arkayay qoraal qurux badan.
Hadda wuxuu dareemay inay ka hadlayaan xaalad uu isagu ku jiro.
Wuxuu bilaabay inuu isweydiiyo in xusuustu ay noqon karto wax qofka dhiirrigeliya, halkii ay ka ahaan lahayd wax ku xira wixii hore.
Wuxuu miiska soo dhigtay warqad cusub.
Wuxuu doonayay inuu Ayaan u qoro farriin dheer.
Laakiin markan ma uusan rabin inuu ku bilaabo erayo jacayl oo keliya.
Wuxuu rabay inuu marka hore naftiisa fahmo.
Wuxuu qalinka ku qoray:
“Ayaan,
Waxaan muddo ka fikirayay waxa naga dhex dhacay.
Markii aad Nairobi tagtay, waxaan dareemay inaan luminayo qorshihii aan maskaxdayda ka dhisay.
Waxaan rajaynayay inaan dhowaan isku meel ku noolaan doonno, laakiin ma aanan hubin inaad adiguna sidaas u qorshaysay.
Halkii aan si cad kuu weydiin lahaa, waxaan bilaabay inaan ka baqo jawaabta.
Waxaan ogaaday in mararka qaar aan kaaga baahnaa inaad ii xaqiijiso mustaqbal aanan aniguba weli diyaarin.
Taasi cadaalad ma ahayn.”
Ilyaas wuxuu dhigey qalinkay.
Wuxuu dib u akhriyay qoraalka.
Waxaa markii ugu horraysay u caddaaday in walwalkiisu uusan ka iman jacaylka oo keliya.
Wuxuu sidoo kale ka imanayay rabitaankiisa ah inuu wax kasta qorsheeyo.
Wuxuu jeclaa hubanti.
Wuxuu jeclaa inuu ogaado waxa berri dhici doona.
Laakiin mustaqbalka xiriirkoodu ma ahayn wax uu keligiis qorshayn karo.
Maalinta xigtay, Ilyaas wuxuu go'aansaday inuu si dhab ah uga fikiro arrimaha uu xakamayn karo.
Wuxuu eegay xaaladdiisa shaqo.
Wuxuu ka fikiray muddada uu Hargeysa sii joogayo iyo fursadaha uu mustaqbalka heli karo.
Wuxuu ogaaday in isaga qudhiisu uusan weli hubin inuu Hargeysa ku noolaan doono sannadaha soo socda.
Markaas ayuu isweydiiyay sababta uu Ayaan uga dalbanayay hubanti uusan isaguba haysan.
Su'aashaasi ma fududayn.
Laakiin waxay ku khasabtay inuu si ka duwan sidii hore u arko xiriirkooda.
Fiidkii wuxuu Cabdiraxmaan u sheegay waxa uu ogaaday.
“Waxaan u malaynayaa inaan Ayaan ka filayay inay mustaqbalka ii caddeyso, anigoo aan weli qorshahayga si buuxda u garanayn.”
Cabdiraxmaan ayaa madaxa ruxay.
“Taasi waa arrin muhiim ah inaad fahantay.”
“Laakiin weli waxaan doonayaa inaan mustaqbal la yeesho.”
“Markaas waxaad u baahan tahay inaad ogaato waxa aad diyaar u tahay inaad samayso, ee ma aha oo keliya waxa aad iyada ka filayso.”
Ilyaas wuxuu garwaaqsaday in taladaasi ay ahayd mid uu muddo u baahnaa.
Dhanka Nairobi, Ayaan waxaa loo yeeray kulan ku saabsan mashruucii ay codsatay.
Maryan ayaa u sheegtay in codsigeeda loo gudbiyay marxaladdii xigtay.
“Weli go'aan kama dambays ah lama gaarin,” ayay Maryan tiri. “Laakiin waxaan ku faraxsanahay sida aad u soo diyaarisay codsiga.”
Ayaan ayaa u mahadcelisay.
Waxay dareentay farxad.
Laakiin markay qolka ka baxday, qofkii ugu horreeyay ee ay rabtay inay warka u sheegto wuxuu ahaa Ilyaas.
Telefoonka ayay furtay.
Waxay eegtey magaciisa.
Muddo ayay ka fikirtay.
Ugu dambayn waxay u dirtay farriin.
“Asc Ilyaas. Waxaan maanta helay war wanaagsan. Codsigaygii mashruuca waxaa loo gudbiyay marxaladda xigta.”
Ilyaas wuxuu farriinta arkay isagoo shaqada ka soo laabtay.
Wuxuu si dhab ah ugu farxay.
“Wcs Ayaan. Maasha Allaah! Aad baan kuugu faraxsanahay. Waxaad dadaal badan gelisay.”
Ayaan waxay dhoolla-caddaysay.
“Waad mahadsan tahay.”
Daqiiqado ka dib, Ilyaas wuxuu qoray:
“Waxaan rabaa inaan kuu sheego inaan wax badan ka fikiray maalmahan. Haddii aad diyaar u tahay, waxaan jeclaan lahaa inaan wada hadalno.”
Ayaan waxay eegaysay farriintaas.
Waxay dareentay cabsi yar.
Laakiin waxay sidoo kale dareentay inay iyaduna diyaar u tahay inay si ka duwan sidii hore u hadasho.
“Waxaan ahay diyaar,” ayay ku jawaabtay.
Habeenkaas waxay telefoonka wada hadleen muddo dheer.
Markii hore waxay ka sheekaysteen xaaladdooda iyo shaqooyinkooda.
Dabadeed Ilyaas ayaa yiri:
“Ayaan, waxaan rabaa inaan marka hore qirto wax aan muddo fahmi waayay.”
“Waan ku dhegaysanayaa.”
“Waxaan kaa filayay inaad ii sheegto halka mustaqbalkeennu u socdo, anigoo aan si cad u sheegin waxa aan anigu diyaar u ahay.”
Ayaan ayaa aamustay.
Ilyaas wuu sii hadlay.
“Waxaan doonayay qorshe cad. Laakiin waxaan illoobay inaan adigana ku weydiiyo waxa aad u baahan tahay si aad xiriirkan ugu dareento degganaan.”
Ayaan waxay qaadatay neef dheer.
“Waad ku mahadsan tahay inaad sidaas ii sheegtay.”
“Waxaan sidoo kale ogaaday inaan ka baqayay in guushaadu ay naga sii fogeyso.”
Ayaan ayaa si hoose u tiri:
“Aniguna waxaan ka baqayay in haddii aan riyooyinkayga raaco, aad u aragto inaanan ku qiimaynayn.”
Ilyaas wuxuu ku jawaabay:
“Hadda waxaan fahmay in labadaas arrimood aysan isku mid ahayn.”
Waxay muddo wada hadleen.
Markii ugu horraysay muddo dheer, mid kasta wuxuu isku dayay inuu fahmo waxa kan kale leeyahay, halkii uu ka difaaci lahaa aragtidiisa oo keliya.
Laakiin wada sheekaysigaasi ma uusan noqon mid dhammaan su'aalaha jawaab u hela.
Ayaan waxay sheegtay in haddii mashruuca cusub lagu aqbalo, ay si dhab ah uga fikiri doonto inay Nairobi sii joogto.
Ilyaas wuxuu sheegay inuu doonayo inuu shaqadiisa Hargeysa sii wato inta uu ka dhisanayo xasillooni dhaqaale.
Labadooduba waxay qireen inaysan weli hayn qorshe cad oo ay isku magaalo ugu noolaan karaan.
Waxay sidoo kale qireen inaysan doonayn inay midba kan kale ku khasbo go'aan uu ka shallaayo.
Markii ay arrintaas ka wada hadleen, Ayaan waxay weydiisay:
“Ilyaas, maxaan hadda samaynaa?”
Ilyaas cabbaar ayuu aamusey.
“Waxaan u malaynayaa inaan u baahanahay inaan joojino ballanqaadyada aanan weli hubin inaan fulin karno.”
Ayaan waxay dareentay murugo yar.
“Ma waxaad ula jeeddaa inaan xiriirka joojino?”
“Maya. Waxaan ula jeedaa inaan runta wajahno.”
“Runta noocee ah?”
“Inaan is jecelnahay, laakiin aan weli garanayn sida aan mustaqbal wadajir ah u dhisi karno.”
Ayaan waxay muddo aamustay.
Hadalkaasi wuxuu ahaa mid ay ka baqaysay inay maqasho.
Laakiin sidoo kale wuxuu ahaa mid ay ogayd inuu run yahay.
Maalmo ka dib, waxay mar kale wada hadleen.
Markan waxay isku dayeen inay sameeyaan qorshe la taaban karo.
Waxay isla garteen in marka tababarka Ayaan dhammaado ay dib u eegayaan xaaladdooda.
Haddii Ayaan mashruuca cusub hesho, waxay ka wada hadli doonaan waxa ay uga dhigan tahay mustaqbalkooda.
Haddii aysan helin, waxay qiimayn doontaa fursadaha kale ee u bannaan.
Ilyaas-na wuxuu go'aansaday inuu baaro fursadaha shaqo ee mustaqbalka u oggolaan kara inuu meel kale u guuro, isaga oo aan hadda shaqadiisa ka tagin.
Waxay sidoo kale isku raaceen inaysan xiriirkooda ku dhisin sugitaan aan dhammaad lahayn.
Waxay ahayd qorshe aan weli dhammaystirnayn.
Laakiin wuxuu ahaa markii ugu horraysay ee ay si cad u qeexaan waxa ay labadooduba samayn karaan.
Habeenkii xigay, Ayaan waxay dib u furtay buuggeedii xusuusta.
Waxay akhriday qoraalladii ay ka samaysay maalmahii ay murugaysnayd.
Waxay garatay in xiriirkoodu aanu ahayn mid si fudud loogu qeexi karo farxad ama murugo.
Waxaa jiray waxyaabo qurux badan oo ay wadaageen.
Waxaa jiray khaladaad ay sameeyeen.
Waxaa jiray casharro ay labadooduba barteen.
Waxay qalinka ku qortay:
“Xusuustu ma aha oo keliya wixii dhacay. Waa sidoo kale macnaha aan maanta ka fahanno wixii shalay na soo maray.”
Waxay cabbaar ka fikirtay.
Dabadeed waxay ku dartay:
“Waxaa laga yaabaa inaanan mar walba dib u heli karin sidii aan hore u ahayn. Laakiin waxaan dooran karnaa inaan ka baranno wixii ina dhaawacay.”
Dhanka Hargeysa, Ilyaas wuxuu warqaddii uu u qoray Ayaan dib u akhriyay.
Weli ma uusan dirin.
Wuxuu dareemay in qaar ka mid ah erayadeedu ay u baahan yihiin in la beddelo.
Markii hore wuxuu warqadda ku bilaabay cabsi ku saabsan inuu Ayaan waayo.
Hadda wuxuu doonayay inay sidoo kale muujiso inuu fahmay xaqa ay u leedahay inay mustaqbalkeeda dhisato.
Wuxuu qaatay warqad cusub.
Wuxuu bilaabay inuu mar kale qoro.
Laakiin intii uu qorayay, waxaa maskaxdiisa ku soo dhacay su'aal cusub.
Haddii jacaylku u baahan yahay in qofku uu kan kale fahmo, ma ku filan tahay in la is fahmo haddii aan weli la heli karin jid la wada maro?
Su'aashaas jawaab uma helin.
Wuxuu dhigey qalinkii.
Wuxuu go'aansaday inuusan warqadda dirin ilaa uu si buuxda u fahmo waxa uu doonayo inuu ku sheego.
Toddobaadkii xigay, Ayaan waxay heshay farriin ka timid hay'addii tababarka.
Waxaa lagu casuumay wareysi kama dambays ah oo ku saabsan mashruuca cusub.
Waxay dareentay farxad iyo cabsi.
Haddii lagu aqbalo, mustaqbalkeeda shaqo wuxuu geli doonaa marxalad cusub.
Laakiin waxay sidoo kale ogayd in go'aankaasi uu saameyn doono xiriirkeeda Ilyaas.
Waxay warka la wadaagtay hooyadeed.
Waxay sidoo kale u sheegtay Sahra.
Ugu dambayn waxay farriin u dirtay Ilyaas.
“Waxaa la ii yeeray wareysigii ugu dambeeyay.”
Ilyaas ayaa ugu jawaabay:
“Maasha Allaah. Waxaan kuu rajaynayaa guul. Si wanaagsan isu diyaari.”
Ayaan waxay ku faraxday inuu warka si deggan u qaatay.
Laakiin habeenkaas, markii ay seexanaysay, waxay dareentay in nolosheedu mar kale taagan tahay meel go'aan muhiim ahi ka soo dhow yahay.
Ilyaas-na wuxuu habeenkaas eegayay warqaddii uu weli dhamaystiri waayay.
Wuxuu ogaaday in xusuusta Ayaan aysan ahayn wax uu ka baxsan karo isagoo shaqada isku mashquulinaya.
Waxay ahayd qayb ka mid ah noloshii uu soo maray.
Laakiin wuxuu bilaabay inuu fahmo in qof la xasuusto aysan macnaheedu ahayn in mustaqbalka oo dhan lagu xiro wixii hore.
Wuxuu doonayay inuu Ayaan jeclaado isagoo ixtiraamaya go'aannadeeda.
Wuxuu sidoo kale doonayay inuu naftiisa u daacad ahaado.
Haddana, wuxuu dareemayay in wax muhiim ahi weli uusan sheegin.
Waxaa jiray erayo uu warqadda ku qoray, balse uusan weli ku dhiirran inuu u diro.
Erayadaasi ma ahayn kuwo Ayaan ku qasbaya inay soo noqoto.
Mana ahayn kuwo ku eedaynaya go'aannadeeda.
Waxay ahaayeen erayo uu doonayay inuu ku sharaxo waxa ay noloshiisa ka beddeshay.
Wuxuu laabay warqaddii.
Wuxuu dhex geliyay buuggii ay Ayaan siisay.
Dabadeedna wuxuu buuggii ku celiyay khaanadda.
Ma uusan ogeyn in warqaddaasi ay maalin uun gaari doonto Ayaan.
Laakiin wuxuu ogaa in haddii uu mar uun diro, ay noqon doonto warqad aan ku dhisnayn cabsi keliya.
Waxay noqon doontaa warqad run ah.
Nairobi, Ayaan waxay diyaarinaysay wareysigeeda.
Waxay dib u eegaysay waxyaabihii ay tababarka ka baratay iyo shaqooyinkii ay qabatay.
Mararka qaar waxay xasuusan jirtay Ilyaas.
Laakiin markan xusuustaasi ma aysan ka hor istaagin inay hawlaheeda sii wadato.
Waxay bilowday inay fahanto in qofku uu jeclaan karo qof kale, haddana uu masuul ka yahay horumarkiisa.
Waxay sidoo kale fahantay in jacaylka dhabta ahi u baahan yahay laba qof oo diyaar u ah inay go'aanno adag si daacad ah uga wada hadlaan.
Habeenka ka horreeyay wareysiga, waxay buuggeeda ku qortay:
“Waxaan weli xasuustaa maalintii aan Ilyaas bartay. Waxaan xasuustaa qosolkiisa, hadalladiisa iyo sidii uu iigu dhiirrigeliyay riyooyinkayga.
Laakiin maanta waxaan sidoo kale xasuustaa wixii nagu adkaaday.
Labadaas xusuusoodba waa qayb ka mid ah sheekadeenna.”
Waxay xirtay buuggii.
Waxay dareentay degganaan.
Ma aysan ogeyn waxa wareysigu ku dhammaan doono.
Ma aysan ogeyn meesha ay lix bilood ka dib ku noolaan doonto.
Mana aysan ogeyn sida uu xiriirkeedu Ilyaas noqon doono.
Laakiin waxay ogayd hal arrin.
Mar dambe ma doonayn inay go'aannadeeda ku dhisto cabsi keliya.
Hargeysa, Ilyaas wuxuu habeenkaas damiyay nalka qolkiisa.
Wuxuu isku dayay inuu seexdo.
Laakiin maskaxdiisa waxaa ku soo noqnoqday maalintii ugu horraysay ee uu Ayaan arkay.
Dukaankii buugaagta.
Buuggii ay labadooduba doonayeen.
Dhoolla-caddaynteedii.
Iyo hadalkii ay ku tiri in qofku mararka qaar wax ka barto wixii uu waayo.
Wuxuu isweydiiyay in maalintaas ay ahayd bilowga jacayl uu mustaqbal la yeelan doono.
Ama bilowga xusuus uu muddo dheer qalbigiisa ku hayn doono.
Jawaab uma helin.
Laakiin markii uu indhaha xirtay, wuxuu garwaaqsaday in uusan mar dambe ka cararayn su'aashaas.
Waxa keliya ee uu doonayay waxay ahayd inuu ogaado runta.
Xitaa haddii runtaasi aysan noqon mid uu jeclaan lahaa inuu maqlo.
Maalmaha soo socda, warqaddii uu weli dirin iyo jawaabta ay Ayaan ka sugaysay wareysiga ayaa sheekadooda u horseedi doona marxalad cusub.
Marxalad ay labadooduba khasab ku noqon doonto inay si cad u wajahaan waxa ay dareemayaan.
Iyo waxa ay awoodaan inay dhab ahaan wada dhisaan.